مسلمانان جهان در تمام اعصار و قرون داشته باشد مىداند كه نويد شفاعت به افرادى كه شايستگى شفاعت را دارند ، مطلبى است قطعى و آن چنان نيست كه بتوان دربارهء آن شك و ترديد به خود راه داد . پيش از آن كه در مورد آيات وارده دربارهء شفاعت سخن بگوييم ، لازم‌است تا حدودى حقيقت شفاعت و حدود و شرايط آن را بيان كنيم تا شفاعت واقعى از شفاعت « قلابى » - كه گروهى آن را دستاويز خود قرارداده‌اند - تميز داده شود . معناى لغوى و اصطلاحى شفاعت شفاعت در لغت ، به معناى « ضميمه كردن چيزى به چيز ديگر و جفت‌نمودن آن » است و در اصطلاح مذهبى ، يعنى كمك اولياى خدا ( پيامبران ، امامان و مردم صالح و درست‌كار ) به افرادى كه در طول زندگى ، مرتكب لغزش‌هايى شده‌اند . البته كمك به نجات افراد گنه‌كار ، دو صورت دارد : يك شكل آن ، به اصطلاح پارتىبازى و ظلم و ستم و تبعيض نارواست و شكل ديگر آن ، يك نوع درس تربيت ، روزنهء اميد و وسيلهء تكامل . اگر به افرادى بدون هيچ گونه شايستگى بىجهت كمك شود و برديگران مقدم شوند ، اين كار نوعى تبعيض ناروا و تشويق مردم به گناه و تأمين دادن به آنها در برابر جنايات است . اين همان شفاعت غلط و ناروايى است كه بايد گفت جنايت‌كاران و گنه‌كاران را جسور و جرى مىسازد و اميد به چنين شفاعت پندارى ، سبب مىشود افراد مجرم از انجام دادن هيچ جنايتى كوتاهى نكنند .